Przesyłanie plików pomiędzy oddalonymi od siebie komputerami jest jedną z podstawowych usług sieciowych, opartych na protokole TCP/IP. Można więc rzec, że temat istnieje dłużej niż sam Internet. Przeciętny zjadacz chleba często pobiera z Sieci pliki wskazane poprzez odsyłacze w dokumentach HTML, rzadziej wysyła jakieś dane, najczęściej dodając załączniki do poczty elektronicznej. Kłopoty pojawiają się w momencie, gdy wielkość danych przeznaczonych do przesłania trzeba liczyć w megabajtach. Połączenie z serwerem WWW może zostać zerwane, "megamaile" nie są mile widziane przez administratorów kont pocztowych. Warto wtedy przypomnieć sobie o starym, dobrym FTP.
Jak to działa
Protokół transmisji plików (ang. File Transfer Protocol - FTP) jest jedną z usług sieciowych zdefiniowanych w warstwowym modelu TCP/IP, opisującym funkcje sieci komputerowych. FTP określa sposób przesyłania plików pomiędzy dwoma komputerami, bez konieczności uzyskiwania pełnego dostępu do zasobów komputera-odbiorcy. Nie oznacza to jednak, że połączenie z serwerem FTP omija autoryzację użytkownika na zdalnej maszynie. Wręcz przeciwnie, dostęp do poszczególnych plików i katalogów uzależniony jest od uprawnień posiadanych przez logującą się osobę. W zależności od ustawień serwera FTP uprawnienia użytkownika dotyczące dostępu do plików i katalogów mogą być takie same jak w systemie, na którym pracuje serwer, bądź ustalane osobno. Serwery FTP przeznaczone do użytku publicznego pozwalają jednak z reguły na uzyskanie anonimowego dostępu do określonych zasobów osobom posługującym się identyfikatorem "anonymous".
Obciążenie komputera, na którym pracuje serwer FTP, przetwarzaniem jakichkolwiek danych jest minimalne (w porównaniu do innych usług sieciowych). Nie ma potrzeby uruchamiania na nim żadnych zadań, działanie demona FTP ogranicza się do odpowiadania na proste komendy wysyłane przez klienta oraz do sterowania transmisją wybranych plików. Polecenia FTP dotyczą trzech etapów współpracy z serwerem: nawiązania i zakończenia połączenia, ustawienia parametrów transmisji oraz wykonywania operacji na plikach, głównie kopiowania.
Protokół FTP wykorzystuje dwa porty TCP/IP jako niezależne kanały informacyjne: jeden służy do sterowania sesją, drugi do właściwego przesyłania plików.
Rozwiązaniem charakterystycznym dla protokołu FTP jest użycie dwóch niezależnych kanałów do komunikacji między serwerem a klientem: jednego do przekazywania poleceń sterujących (port 21), drugiego do transmisji danych. Domyślnym kanałem transmisyjnym jest port 20, faktycznie jednak klient wybiera (za pomocą komendy PORT) inny numer portu dla każdej nowej transmisji, co pozwala mu wykonywać kilka zadań jednocześnie.
Inną korzyścią, wynikającą z takiego rozwiązania, jest możliwość zorganizowania przez użytkownika klienta FTP bezpośredniej transmisji danych między dwoma serwerami (które dysponują z reguły lepszymi łączami). Jeśli więc mamy własne konto na jakimś bliskim serwerze FTP, to warto wykorzystać go w roli bufora.
Użytkownicy "ukryci" za firewallami mogą dość często napotykać na problemy przy współpracy z "zewnętrznymi" serwerami FTP. Jest to spowodowane wykorzystywaniem do transmisji plików różnych, zmieniających się numerów portów - firewall nie przepuszcza danych adresowanych do portów innych niż standardowo przypisane do poszczególnych usług sieciowych. Do rozwiązania tego problemu wystarcza z reguły wykonanie tzw. pasywnego otwarcia transmisji (klient wysyła komendę PASV zamiast PORT - patrz: słowniczek). W odpowiedzi serwer przekazuje informację o wybranym przez siebie numerze portu (nie jest to już więc numer nieznany), a następnie oczekuje na zainicjowanie transmisji. Problem w tym, że niektóre serwery FTP (np. popularny demon FTPD firmy HellSoft dla NetWare) nie umożliwiają pasywnego otwarcia. W tej sytuacji nawet najlepszy klient FTP nic nie pomoże.
|
